Om zijn sporen uit te wissen laat hij een handlanger Mogèns familie uitmoorden, maar zijn zwaard mist dochter Sarah (Babette van Veen), die vervolgens ongerust naar het hof afreist om naar haar vader te informeren. Daar is Wogram inmiddels 's konings raadgever geworden. Wellicht ook omdat er in het paleis verder bijna niemand te bekennen is. Als Sarah verwarring dreigt te zaaien, stuurt Wogram de koning naar zijn illustere voorvaderen en neemt vermomd diens plaats in.

Tussen de bloedige bedrijven door ontpopt Wogram zich tot ..vlinderverzamelaar... De lafhartige Prikkebeen vangt vlinders van de ziel, die na de dood het lichaam verlaten. Een ereplaatsje in zijn collectie heeft hij voor Sarah ingeruimd, maar met hulp van de verliefde prins Ruben (Arthur Kristel) zorgt de kordate jongedame voor een ingrijpende rolverwisseling.

Eind goed al goed? Bepaald niet. Een 'huiveringwekkend' sprookje, noemt Herman van Veen zijn eigen (tweede) speelfilm en dat geldt in zekere zin ook voor de kwaliteit ervan. 'Nachtvlinder' is een derderangs aflevering van 'Floris', aangemaakt met het bekende pseudo-filosofische sausje dat Van Veen zo gaarne door zijn theatervoorstellingen roert.

Een paar mooi uitgelichte tafereeltjes proberen voor wat sfeer te zorgen in het kinderlijke verhaaltje, dat net zo onhandig wordt opgediend als de begeleidingsmuziek, die zich zelden iets van de ontwikkelingen lijkt aan te trekken. Als een van de curiosa van de afgelopen eeuw zal 'Nachtvlinder' een mooi plaatsje krijgen in de bonte verzameling van het Filmmuseum.


E.K.