|
HIJ lijkt nooit te veranderen. Over Herman Van Veen hangt een aura van tijdloosheid. Aandachtige
antwoorden, uiterst heldere uitspraak, en diepgang. Steeds weer zet hij de
modieuze tijd een hak.
,,Zonder zingen zou ik niet bestaan'', antwoordt hij op de vraag of hij niet
te veel hooi op zijn vork neemt. Want véél is het: een nieuw programma in
Vlaanderen met eigen groep. Meteen daarna een nieuw programma in vier talen
en landen met het Rosenberg Trio. Meteen daarna een kerstprogramma in
Duitsland. Hij glimlacht: ,,Dat is het zowat voor dit jaar.''
Vanavond begint hij aan het
Belgische deel. ,,Het wordt meer dan ooit een autobiografisch programma. Ik
vertel over mijn jeugd, mijn ouders. Ik herinner me enkele ervaringen die ik
in België had. Ik heb hier veel gereisd, ben gehuwd met een Belgische (uit
Mons, red.). Die ervaringen heb ik overal uitgedragen.''
Belangrijk wordt de inbreng van Jacques Brel, zijn grote voorbeeld. Hij zingt liederen van en over hem, en hij vertelt
verhalen. Over die man die, terwijl rondom hem zijn land de Angelsaksische
rock omarmde, sober zíjn verhaal stond te vertellen. ,,Dat was preken in een
woestijn van import. Hij leerde me dat je een kans krijgt als je jezelf
blijft.''
Ook het land België wordt een thema. Van Veen blijft er eeuwig door gefascineerd. ,,Hier heeft men gekozen
voor de taal, terwijl in Nederland de professionaliteit meer belang had. Hier
is alles weinig efficiënt, ligt de snelheid anders. Zie de zaak-Dutroux: er
komt geen besluit, er is geen slagvaardigheid. Dat is om gek te worden.''
Over Dutroux zingt hij een liedje, maar zonder de naam van de man uit te spreken. ,,Ik zing
over een verdwenen kind, dat is duidelijk genoeg. Maar ik wil niet roeren in
dat verdriet. Liever bestrijd ik de apathie met mooie dingen, in de hoop dat
de mensen zich naar schoonheid wenden in plaats van naar oorlog en polemiek.''
Van polemiek heeft hij nu even
wat genoeg. Enkele maanden geleden begon hij met Freek De Jonge de actie Staakt
het vuren. ,,Meteen begon een grote discussie: tegen of voor
bombardementen op Servië. Dat zochten we niet. We wilden de kunstenaars een
statement laten maken over geweld. Die discussie was vreemd. Ik noteerde dat
het niet enkel de oorlog, maar de waanzin die eraan voorafgaat is, die
verbijstert.''
Uiteindelijk bleek dat tachtig procent van de Nederlanders voor bommen was. Voor Van Veen een verdrietige realiteit:
,,Waarom hebben we de Verenigde Naties geïnstalleerd? Geweld is nooit een
optie. Dit had met wetgeving opgelost moeten worden. Hiermee staat de deur
open voor wildgroei.''
De affaire heeft hem in eigen land niet populairder gemaakt, weet hij. ,,Ik
ben emotioneel te lastig, ze kunnen me niet goed plaatsen. Als men me niet
kan volgen, noemt men me pseudo-filosofisch of wazig. Wat enkel een
vluchtroute is om intelligentie te vermijden. Maar ik moét iets zeggen, vind
ik. Heb ik geleerd van mijn vader, die in het verzet zat. Hij is mijn grote voorbeeld van hoe je pal kunt staan voor iets.''
En zo mengen zich op zijn vierenvijftigste herinneringen aan vroeger met het
oordeel over de realiteit van vandaag. Dat hij op zijn nieuwe cd Je Zoenen Zijn Zoeter met
het Rosenberg-zigeunertrio speelt, is dan geen toeval. Het is vriendschap en
plezier, maar ook interesse: ,,Ik denk steeds regionaler, merk ik. Europese
volksmuziek krijgt een steeds groter aandeel in mijn liedjes.''
.Vanavond première in C.C. Ter Dilft, Bornem (tel.: 03-890.69.30).
Daarna in Brugge, Leuven, Turnhout, Antwerpen, Hasselt, Knokke, Oostende,
Mol, Ieper (algemene inlichtingen: tel.: 03-238.07.17). Met het Rosenberg
Trio in de AB in Brussel op 18, 19 en 20 november (tel.: 02-548.24.24).
|